ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΠΟΤΕ Η ΣΟΦΙΑ.. (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΗΚΕ)

Το λυκόφως της χαραυγής άρχισε να διακρίνεται στην άκρη του ορίζοντα. Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασαν απ’ τη στιγμή που άρχισα να σου γράφω… Ένα γράμμα γεμάτο με άδειες γραμμές, παραλογισμούς, αποσιωποιητικά, και σκέψεις, τρελές σκέψεις, ή όχι; Όπως λέγαμε: ο καθένας έχει τη δική του λανθάνουσα οπτική γωνία.
Σε λίγο ξημερώνει. Σε λίγο, το φευγάτο ταξίδι που υπήρξε η ζωή μου, φτάνει στο τέλος του. Θυμάσαι εκείνο το τραγούδι που λέει: «Τι είν’ αυτό που τόσο σε φοβίζει, τι είν’ αυτό που τόσο σε βασανίζει»; Ε, λοιπόν, η απάντηση είναι πολύ απλή: ο εαυτός μου! Ειλικρινά με φοβίζει, αλλά μ’ ένα περίεργο τρόπο. Με φοβίζει επειδή συμβιβάστηκε τόσο εύκολα με την ιδέα του θανάτου. Να, σε λίγο θα δραπετεύσω απ’ αυτή τη γη, και αντικρίζω το όλο θέμα με μια ανείπωτη, κραυγαλέα ηρεμία. Σα να πρόκειται για κάτι το συνηθισμένο. Σα να ετοιμαζόμουνα γι’ αυτή ακριβώς τη στιγμή, για τόσο πολύ καιρό.
Δεν ξέρω τι να πω γι’ αυτά που νιώθω. Έρχεται ξανά και ξανά στο μυαλό μου ο Αλ, ο τρόπος που πέθανε, τα όσα μας είπε πριν, και η καρδιά μου γεμίζει γαλήνη. «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να μην κάνεις ποτέ κακό σε κανένα. Όλα τα άλλα, θα ’ρθουν από μόνα τους». Αυτή ήταν η φιλοσοφία του. Και σε λίγο ήρθες εσύ. Και τώρα… αυτό! Είναι παράξενο το πως κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο σκέψης μου εκείνος ο άνθρωπος. Με έμαθε να βλέπω μέσα μου, και πίσω από τα πρόσωπα των άλλων. Με δίδαξε να μη δίνω σημασία στην εικόνα, γιατί αυτή είναι φτιαχτή. Η ψυχή είναι το παν, μου έλεγε. Η ψυχή! Να, που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μπορώ να τον βγάλω από τη σκέψη μου.
Μα, θαρρώ, έφτασε η ώρα. Σε πέντε λεπτά πρέπει να ξυπνήσω τα παιδιά, και θα τα ξυπνήσω με…
Τα σύννεφα άρχισαν να στολίζουν τώρα, κάτι υπέροχες ελαφροκόκκινες ανταύγειες. Σε λίγο ο ήλιος θα σκάσει μύτη στο μακρινό ορίζοντα. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο πράγμα συμβαίνει αυτή τη στιγμή και στη δήθεν απάνθρωπη Αθήνα. Ποιος ξέρει; ίσως και να μοιραζόμαστε αυτή την υπέροχη εικόνα της ανατολής.
Το ποτάμι ερωτοτροπεί με τις όχθες. Ακούω το νερό να σωπαίνει. Ακούω με τα μάτια κλειστά, γι’ αυτό βλέπω. Βλέπω εσένα. Εσένα, γιομάτη ζωή και όνειρα. Ζήσε Σοφάκι, ζήσε και για μένα. Κάνε τα όνειρά σου, την πιο γλυκιά πραγματικότητα. Και μην αλλάξεις. Μείνε παιδί. Μείνε όπως είσαι, μέσα στην ψυχική αθωότητά σου. Σ’ αγαπώ. Σ’ αγαπώ όπως δεν αγάπησα ποτέ κανένα άλλο άνθρωπο. Σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι, για το λευκό σεντόνι της καρδιάς σου. Και θα σ’ αγαπώ…
Η ψυχή μου θα είναι πάντα κοντά σου και θα σε προστατεύει.

Στο επανιδείν αγαπημένη μου!